چقدر سخت انتظار...

چقدر بد دلتنگی...

چقدر خوبه خاطرات خوش گذشته ی با تو بودن...

چقدر دلگیر این ساعت های باقی مانده ی عمرم...

چقدر شیرین به یاد تو بودن...

چقدر غمگین سکوت و بیخیالی تو...

چقدر.....!

هر روز دلتنگی پشت دلتنگی و انتظار برای دیدنت,  برای شنیدن صدات , برای بوییدنت , برای

بوسیدنت!

چقدر دلتنگتم... اونقدر که فقط خدا میدونه...

بعد از هر دلتنگی, امیدی توی ذهنم و تمامی وجودم پیدا میشه... اما بعد از سیاهی شب و کمی دلتنگی و انتظار... دوباره صبح فرا میرسه...

مثل صبح های گذشته ... !

چقدر دوست دارم این روزها گریه کنم!

دلم خیلی میگیره ! خیلی دلتنگ میشم !

خیلی انتظار میکشم!

تنها کارم دلتنگی و انتظاره !

اما تا کی؟!

تا چه وقت ؟!

شاید تا آخر عمرم!...

اما نه باید فراموشی بگیرم! نه نه نه !!!... باید بخوام تا بتونم! چون خواستن توانستن است!

اما... اگر بخوام بازم نمیتونم! ناتوانم ! ناتوان !...

دلم تنگه... دلم گرفته...

دوست دارم تنها باشم ... تنهای تنهای تنها...!

* آخر یه روز این گریه ها سوی چشامو میبره ... !

 اما تو.....

بگذار خودم باشم تکراری و بی برگشت...

یک عاشق تنها که دنبال خودش میگشت...